تبليغاتX
گیتار تنهایی

گیتار تنهایی

سلام . به وبلاگ گیتارتنهایی خوش آمدید.

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند . 

 دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . . 

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ... و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم .            

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .   

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . . 

 به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .  

به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .       

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند . . . . .        

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندید و دنيايم را ستاره باران مي کرد.     

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي دنيا بازشان نکنم .          

 به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد       

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريش را از من رقم زده است. سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند .     

لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان را به باران عاشقانه بهار سپرد .

 

+نوشته شده در شنبه ششم تیر 1388ساعت13:33توسط | |

 

 لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم.... 

         تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست

              تا بدانی نبودنت ازارم میدهد....

                   لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنی است و عریان...

                          که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد....

لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است...

لمس کن لحظه هایم را تویی که میدانی من چگونه عاشقت هستم.....

لمس کن این با تو بودن ها را .....               

        من زندگی را برای عشق می خواهم...

              می خواهم تا ابد عاشق بمانم...

                       می خواهم برای عشق بخندم و گریه کنم....

                 می خواهم با عشق به خدایم برسم...

            می خواهم عشق را ثابت کنم...

       می خواهم برای عشق بمیرم....

می خواهم برای تو بمیرم...

پس لمس کن واژه واژه های حرف هایم را.....

                خیلی دوست دارم...

 


 عشق یعنی شب نخفتن تا سحر٬ عشق یعنی سجده ها با چشم تر٬ عشق یعنی سر به دار اویختن٬ عشق یعنی اشک حسرت ریختن٬ عشق یعنی در جهان رسوا شدن٬ عشق یعنی مست و بی پروا شدن٬ عشق یعنی سوختن یا ساختن٬ عشق یعنی زندگی را باختن

+نوشته شده در جمعه بیست و یکم فروردین 1388ساعت13:58توسط | |

1 سال شد، تنهاییم 1 سال شد ... روز جدایی من و عشقم

                          < 29 اسفند 86 >

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو می گفتم….هنوز هم خیس می شه چشمام وقتی یاد تو می افتم…

 

امشب شبه بی کسیه         ...یکی به دادم برسه

                تنها ترین مرد زمین

امشب به آخر می رسه       امشب شبه تنهائیه

             سر روی زانوم می زارم

آخه تو اینجا نیستی و         غزل غزل گریه دارم

                غصه نشسته رو دلم

هنوز برای شونه هات ارزش اشک رو قائلم

                  حرفی نزن چیزی نگو فقط بزار گریه کنم

می خوام با بارون چشات فاصله رو پر بکنم

                  ترک ترک دلم شکست کسی به دادم نرسید

گریه های تنهاییمو کسی به جز خودم ندید

                   از همدیگه جدا شدیم به راه و رسم زندگی

بودن تو یه لحظه بود ، رفتن تو همیشگی

                          .....

    

 وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوستت داره وقتی ناامیدشدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی روکه به صدات محتاجه وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی روکه توی دلت یه کلبه ساخته بود وقتی چشمات از تصویرم تهی شدند به یاد بیار کسی رو که حتی توی عکسش هم بهت لبخند می زنه

 

        

                   کاش میدانستی

دلم در حسرت دوباره دیدنت در سینه میسوزد

                   کاش میدانستی

 شمع آرزوهای مرا باد جدایی تو خاموش کرد...

                   کاش میدانستی

جای تو برای همیشه کنار تنهایی من خالیست...

                   کاش میدانستی

این دل پس از تو دیگر ارزش نگه داشتن ندارد.

کاش قصه ’ تنهایی مرا از چشمان بی فروغم میخواندی
     حالا چگونه به نبودن همیشگی ات عادت کن   

          

   مهم نبوده سوختنم، دور از تو پرپر زدنم ، مهم تو بودی عشق من،

                                     نه قصه شکستنم،

                       به افتخار عشق تو میگم که بازنده منم…

                     

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387ساعت10:7توسط | |

 

غم را دوست دارم چون اشک دل است ....

 

       اشک را دوست دارم چون گواه دل است ....

 

               دل را دوست دارم چون محبت را به من آموخت...

 

       محبت را دوست دارم چون تورا دوست دارم...

 

و تو را دوست دارم بی آنکه بدانم چرا؟؟؟

 

                  

یک نفر ... یک جایی

      تمام رویاهاش لبخند توست            و زمانی که به تو فکر می کنه

احساس میکنه که زندگی واقعا با ارزشه

     پس هرگاه احساس تنهایی کردی      این حقیقت رو به خاطرداشته باش

یک نفر ... یک جایی

در حال فکر کردن به توست ...

           

** ولنتاین بر تمام عاشقانی که هنوز با معشوقشان هستند

 و تنها نشدن مبارک **

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387ساعت11:56توسط | |

 دل من گریه مکن  ...

   که در آئینه ی اشک تو ، غم من پیداست

                                قطره ی اشک تو داند غم من دریاست .

 دل من گریه مکن ...

  سخن از اشک مخواه که سکوتت پیداست

                                      از نگه کردنت احوال تو را می دانم

  دل غربت زده ات ، بی نوایی تنهاست

                               من و تو می دانیم چه غمی در دل ماست .

  دل من گریه مکن ...

  اشک تو صاعقه است .. !

  تو بهر شعله ی چشمان ترم می سوزی !

  بیش از این گریه مکن ، 

                                  که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی !

 دل من گریه مکن ...

  من چو مرغ قفسم  ،

                            تو در این کنج قفس ، بال و پرم می سوزی  !

  دل من گریه مکن ...

 که در آئینه ی اشک تو ، غم من پیداست

                                     قطره ی اشک تو داند غم من دریاست

 دل به امید ببند ،  نا امیدی کفر است  !

                                           چشم ما بر فرداست  ...

                        

+نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی 1387ساعت17:26توسط | |

 

من پذيرفتم که عشق افسانه است

               اين دل درد آشنا ديوانه است

                            مي روم شايد فراموشت کنم

                                         با فراموشي هم آغوشت کنم

                                مي روم از رفتن من شاد باش

                                                    از عذاب ديدنم آزاد باش

                                  گر چه تو تنها تر از ما مي روي

            آرزو دارم ولي عاشق شوي آرزو دارم

 بفهمي درد را تلخي بر خوردهاي سرد را...

 


  « به یاد داشته باش هر گاه دفتر محبت را ورق زدی و هرگاه

   زیر پایت خش خش بر گها را احساس کردی و هر گاه در میان

       ستارگان آسمان تک ستاره ای خاموش دیدی برای

یکبار در گوشه ای از  ذهن خود نه به زبان بلکه از ته قلب

                             نازنینت بگو :

                   یادت به خیر ... یادت بخیر پیمان »

 

+نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت18:57توسط | |

 

عشق هم مانند تو یک بار دیگر بی وفا شد

                      از دل تنگ سیه بخت عاقبت او هم جدا شد

حال دیگر قلب من تنهای تنها مانده است

                      همدم شبهای غربت  دست بدامان دعا شد

من دگر یاری نخواهم  من دگرعشقی نجویم

                       کینه ای بر دل ندارم  چون غمش از من سوا شد

دیگر از ان قلب عاشق ذره ای بر جا نمانده

                       هرچه بود یکتا پرست و بنده خوب خدا شد


دلت را تو ز قلب من جدا کردی

                       تو سینم اتش دوری به پا کردی

برای نقطه ی  پایان  دلتنگی

                       تو رفتی و کسی دیگر صدا کردی

نمیدانی که با این کار خود من را

                       کنار درد و تنهایی رها کردی

تو دیگر هرچه عشق و عاطفه بوده

                       میان دشت رویا ها فنا کردی

رسیدی تو به عشق خود و میدانی

                        برای این رسیدن جان واحساسم فدا کردی

+نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387ساعت18:40توسط | |

 

   وقتی گفتی که جداست راه من و تو

                 در خود گریستم

              به بی وفایی زندگی

        وقتی رفتی و نگفتی با خود

            که چه تنها میشوم من

               شکست ایینه قلبم

ایینه ای که در ان عکس تو پیدا بود .

       بار دیگر خسته شدم از خود

             بیزار شدم از زندگی

         ماه ها گذشت تا فهمیدم

           که درست می گفتی تو

               که جداست راه ما !

        تو پر از شوق رسیدنی و من

           در حسرت دیدار تو بیدار !

              تو در فکر پروازی و من

              مرغکی شکسته بال !

                          اری !!!

                   خوب فهمیدم

" راه من و تو از هم سواست "

               پرواز کن تا به اوج

خواهم دید تو را در اسمان بیکران

      تو خواهی رسید به ابر ها

به اوج خوشبختی و به انتهای شادی ها .

                           میدانم :

                                 ۰

                                 ۰       

                 راه من از تو  جداست

                 راه تو از من سواست ...

    اما می شود بازم هم یه کسی فرصت داد

        می شود این راه را به هم متصل کرد

                    اگر ... اگر تو بخواهی

 

« راستی وبلاگ ۱ ساله شد ولی چه فایده که دیگه کسی رو ندارم

                                     که به عشقش آپ کنم  »

 

+نوشته شده در جمعه نوزدهم مهر 1387ساعت11:14توسط | |

 

چه زود از ياد بردي 

 
      چه زود از خاطرت رفت 


           که من به يادت زنده بودم


                که عشق را برايت معنا دادم


                     چه زود فراموش کردي


                        دلم را بخاطر تو از ياد برده بودم 

 
                        واي بر تو که چه زود از ياد بردي


                    قلبم را به اجبار به نامت کرده بودم 
                      

                                  و واي بر من که

 

                 چه زود فراموش شدم                                                            

                نمی دانم خاطرت هست  

   

          يا که آنرا نيز فراموش کردی  

                             

  که من تنها با صداي تو آرام بودم  

                          

   نميدانم يادت هست  

 

  تمام راهم را براي تو آواز مي كردم 


     ميدانم ديگر هيچ يادت نیست

 

 من همان تنهاي آواره اي خواهم شد           

                           

           كه تو مرا يافته بودي   




عشق شيرينش مرا فرهاد كرد

 

                    او بيامد مرغ دل را از قفس آزاد كرد

 

او بشد ليلا و ما مجنون روي ماه او

 

                       قلب ويران مرا آباد كرد

 

نام شيرينش تمام تلخي عمرم زدود

 

                   قبل از او دنيا برايم اين چنين زيبا نبود

 

بعد از او هم زندگي هست

 

                        وليكن تلخ تلخ

 

                  بعد از او اين زندگي ديگر چه سود




اگر روزي به تو گفتم دلم تنگ است

                      

 بدان كه دل به من اصرار كرد كه ديگر 

                             

                 طاقت دوري ندارم


اگر روزي به تو گفتم كه من مردم از عشق تو

 

                   بدان كه مرگ به من گفته كه غير از

 

                                من نيست راهي براي تو


      نيستي كنارم كه ببيني چگونه فرياد مي كشم

 

          ه آيا اين بود سزاي عاشقي چون من ؟!!!


 

+نوشته شده در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387ساعت18:27توسط | |

 

روزی که حسرت ساده دلی هایت رابخوری،روزی که ندانی با دل

خسته ات

چه کنی،روزی که ندانی با اشکهایت،با گونه های تر شده ات،با

قلب هزار

تکه شده ات چه کنی،آخر دنیاست.روزی که هنوز امید داشته

باشی به

آمدنش با اینکه بدانی حتی در خاطرات دورش هم یادی از تو

نیست،روزی

که به خودت دروغ بگویی،روزی که سر قلبت را کلاه بگذاری،تا  

به امید

آمدنش لحظه ای آرام شود.به امید اینکه او هنوز به یادش است 

و می داند

قلب کوچک وعاشقت،بی او دیگر نمی زند.روزی که او باور نکند دوست

داشتنت را،روزی که به دنبال فایده ای حاصل از دوست داشتنت

بگردد،آری

آن روز آخر دنیاست.آخر دنیای توی ساده،دل به حرفهایش

سپردی،چه

ساده دوستش داشتی بی هیچ چشم داشتی.آخر دنیای   

 تویی که

     حرفهای تلخش را نشنیده گرفتی،آخر دنیای تویی که         

 هنوز دوستش

داری.اما خدایا این انصاف نبود.این حق دل من،این حق   

اشکهای من

نبود.مگر من چه کار خطایی کرده بودم،دل چه کسی را شکسته

بودم،چه

   نافرمانی کرده بودم که مجازاتش این بود.جرم من چه بود       

جز دوست

داشتنی صادقانه و پاک،این آخر دنیای من است.تو برو به راهت

ادامه بده

میدانم که صدای خش خش برگهای پاییزی را نمی شنوی و

صدای قلب من

که بعد رفتن تو شکست.چه صادقانه دوستت داشت،چه

معصومانه فکر

کرد تو تا همیشه عشقت را در دستان او به اما

می گذاری.حالا او

شکسته است،عشقت را بگیر و برو

 

 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387ساعت9:57توسط | |